تا ۱۰ سال پیش فکرش را هم نمیکردم فیفادی اینقدر جذابیتش را برایم از دست بدهد
آنقدر که مثل خروس بیموقع وسط همه لیگهای برتر ظاهر میشود.
حالا تنها چیزی که برایم جذاب مانده، دیدن آخرین بازیهای لیگ قبل از شروع فیفادی است.
هیچ دلم نمیخواهد آرامش بازیهای لیگ را با حساسیت تیم ملی عوض کنم.
حس و حالم شبیه همان روزهاییست که حوصله رفتن به باشگاه را ندارم،
اما به فایده ورزش فکر میکنم؛
اینکه چطور برنامهام را منظم میکند و اعتمادبهنفسم را بالا میبرد.
حتی اگر به زور هم بروم، موقع برگشت سروتونین کار خودش را میکند و بیحوصلگیام را پاک میکند.
حالا هم باید بپذیرم برای دیدن جام جهانی، فیفادیها را هم باید سپری کنیم.
الان تقریباً ده ماه و ده روز تا شروع جام جهانی مانده؛
تورنمتی که برای نخستینبار با حضور ۴۸ تیم، در سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار میشود.
۱۰۴ بازی، فرمت جدید، استادیومهای مدرن و ….
همه چیز برای یک جام جهانی تاریخی آماده میشود.
اما قبل از جام جهانی باید جوان شویم.
باید پوست بیندازیم، تغییر کنیم.
میدانم آسان نخواهد بود.
هیچ تغییری آسان نبوده.
تغییر صبر میخواهد، تحمل میخواهد،
و زمان دادن در آرامش را میطلبد.
اما بیشک نتیجهبخش خواهد بود.
دیدگاهها